Ostatnio z okazji pewnej sesji często pojawiało się w mojej głowie to pytania.
Dawno dawno temu próbowałem rozgryźć pewną systematykę Acid, Bebop, Swing,Free, Off. To wszystko mieszało się w mojej głowie i by nie zwariować stworzyłem szybko własną. Barowy, Kanapowy, Do Tańca, Zakręcony, Hory.
Tą moją posługuje się do dnia dzisiejszego, sprawdza się znakomicie w rozmowach z przyjaciółmi. Co prawda w pewnych kręgach ……… (cenzura autora wpisu wykropkowała niepochlebne opinie).
Odkąd na moich zdjęciach zaczęły się pojawiać kobiety znowu pojawił się problem. Akt, Glamour, Nagość odkryta, Nagość zakryta, Znowu ile osób tyle definicji.

Dwa miesiące nie dotykałem aparatu.
Fajniej est znowu wrócić.

Dzisiaj dwa zdjęcia prześlicznej i trochę drapieżnej modelki.

Jeszcze nie tak dawno nasze archiwa fotograficzne składały się z pudeł z odbitkami, slajdów zapakowanych w ramki, segregatorów wypełnionych paskami negatywów. Do dziś zajmują całe półki i szafki. Są ładnie posegregowane, wszystko ma swój nr i miejsce. Dzisiaj, to małe pudełeczko podłączane  do komputera, na którym panuje zawsze straszny bałagan. Co jakiś czas nachodzi mnie by zrobić w końcu na tych dyskach porządek. Właśnie w trakcie dzisiejszych porządków  wpadły mi zdjęcia o których już dawno zapomniałem. Moje pierwsze próby w fotografowaniu kobiet (nie licząc oczywiście żony i córki).  Wizyta w studio, sterty kabli na podłodze, lampy świecące wszędzie tylko nie tam gdzie chcemy, oporne statywy, i myśli że zaraz modelka wstanie i pójdzie znudzona moimi niezdarnymi próbami okiełznania tego wszystkiego.

Dziś kilka portretów pięknej sopranistki, której głos  już niedługo ożywi  mury pokazane w poprzednim poście

 
Pamiętacie małego rudzielca z opowiadania Marka Hłaski. „Okno” ?
Chłopiec pragnie zobaczyć cudowne wnętrze mieszkania samotnego mężczyzny. Swoje wyobrażenie o tym miejscu buduje na podstawie fragmentu obrazu widzianego przez okno, niebieskie niebo, maszty statków. Wydaje mu się że cała reszta musi być również fascynująca Gdy siada na parapecie okazuje się że pomieszczenie jest szare i smutne. Gdy pierwszy raz trafiłem do magazynu kostiumów Teatru Muzycznego w Łodzi czułem się tak samo. W oknach stały kolorowe parawany a wnętrze było szare ,wypełnione rzędami wieszaków i pudeł.
Miałem jednak więcej szczęścia, pierwsze wrażenie szarości szybko zostało zatarte dzięki barwnym postaciom aktorów i osób tam pracujących.

Dwa zdjęcia z dość ciekawego zestawu. Reszta mam nadzieję ukaże się wkrótce.