Jeszcze nie tak dawno nasze archiwa fotograficzne składały się z pudeł z odbitkami, slajdów zapakowanych w ramki, segregatorów wypełnionych paskami negatywów. Do dziś zajmują całe półki i szafki. Są ładnie posegregowane, wszystko ma swój nr i miejsce. Dzisiaj, to małe pudełeczko podłączane  do komputera, na którym panuje zawsze straszny bałagan. Co jakiś czas nachodzi mnie by zrobić w końcu na tych dyskach porządek. Właśnie w trakcie dzisiejszych porządków  wpadły mi zdjęcia o których już dawno zapomniałem. Moje pierwsze próby w fotografowaniu kobiet (nie licząc oczywiście żony i córki).  Wizyta w studio, sterty kabli na podłodze, lampy świecące wszędzie tylko nie tam gdzie chcemy, oporne statywy, i myśli że zaraz modelka wstanie i pójdzie znudzona moimi niezdarnymi próbami okiełznania tego wszystkiego.

 
Pamiętacie małego rudzielca z opowiadania Marka Hłaski. „Okno” ?
Chłopiec pragnie zobaczyć cudowne wnętrze mieszkania samotnego mężczyzny. Swoje wyobrażenie o tym miejscu buduje na podstawie fragmentu obrazu widzianego przez okno, niebieskie niebo, maszty statków. Wydaje mu się że cała reszta musi być również fascynująca Gdy siada na parapecie okazuje się że pomieszczenie jest szare i smutne. Gdy pierwszy raz trafiłem do magazynu kostiumów Teatru Muzycznego w Łodzi czułem się tak samo. W oknach stały kolorowe parawany a wnętrze było szare ,wypełnione rzędami wieszaków i pudeł.
Miałem jednak więcej szczęścia, pierwsze wrażenie szarości szybko zostało zatarte dzięki barwnym postaciom aktorów i osób tam pracujących.

Rejestruję obrazy.
Pozwalam im przepływać przez siebie z nadzieją że mogą cos więcej znaczyć.
Niektóre  pozostają bezdomne, inne ryjąc głębokie bruzdy pozostają we mnie na zawsze.
Pędzi mnie nieuciszone pragnienie doświadczania świata, odnajdywania siebie poprzez fotografię.

Zabawy w studio cały czas trwają. Tym razem kilka zdjęć z sesji żony

Wakayjna zabawa.

wakacyjne błogie lenistwo

Po ostatnim wpisie zrobiło się tu zimno i mgliście. Dla ocieplenia klimatu zdjęcie rodzinne moich przyjaciół. Jest to efekt wspólnego spaceru po parku.