Rejestruję obrazy.
Pozwalam im przepływać przez siebie z nadzieją że mogą cos więcej znaczyć.
Niektóre  pozostają bezdomne, inne ryjąc głębokie bruzdy pozostają we mnie na zawsze.
Pędzi mnie nieuciszone pragnienie doświadczania świata, odnajdywania siebie poprzez fotografię.

Ekspozycja  jest podsumowaniem wewnętrznego konkursu „Fotograf Roku” Związku Polskich Fotografów Przyrody Okręgu Łódzkiego. Idea powstania Związku narodziła się 1994r. Rok później odbył się pierwszy Walny Zjazd w którym brało udział 197 członków. Nowych osób wciąż przybywało, co zrodziło potrzebę podziału na okręgi. Obecnie Związek liczy około 500 członków, okręg łódzki 47. Skupia on w sobie zarówno fotografów zawodowych jak i pasjonatów starających się utrwalać piękno otaczającej nas przyrody.

Wystawa, pozwala zobaczyć nam świat, którego na co dzień nie dostrzegamy. Autorzy oswajają dla nas przyrodę, snują nić porozumienia między widzem a naturą. Gdy gospodarz galerii Katarzyna Turkowska poprosiła mnie bym coś napisał o tej wystawie  w pierwszej chwili byłem przerażony. Ja, opisujący swój świat obrazkami, mam coś napisać. „Nie coś, tylko tekst który by zachęcił do obejrzenia tej wystawy”, sprostowała szybko Kasia. Zatem łapiemy byka za rogi.

Dla kogo jest ta wystawa ? Dla wszystkich tych którzy lubią spędzać swój czas w wygodnym fotelu, a także dla tych którzy nie mogą usiedzieć w jednym miejscu. Ci pierwsi mogą zobaczyć świt nad rzeką bez konieczności wstawania o czwartej nad ranem. W tych drugich może dzięki tym obrazom zrodzą się pomysły do dalszych eskapad. Dla kogo jeszcze ?  Dla mieszczuchów, którzy zaganiani codziennymi sprawami zapomnieli już jak pięknie jest za miastem, dla miłośników przyrody w których obudzą się pewnie wspomnienia, i tęsknota za następnymi spotkaniami z naturą.

Na wystawie zobaczymy najlepsze zdjęcia zrobione w 2009 r. przez członków okręgu łódzkiego. Zobaczymy skrajnie rzadkie gatunki ptaków, bez konieczności budowania czatowni, wielogodzinnego wyczekiwania w spartańskich warunkach. Są też portrety zwierząt występujących dość powszechnie, ale dzięki odpowiedniemu światłu, doborze kadrowania i zatrzymaniu chwili stają się one ekscytujące. Ściany pokryły zdjęcia kwiatów, owadów. Ci wdzięczni modele są nam doskonale znani ale jakże często brakuje nam czasu by się nad nimi pochylić, przyjrzeć.

Dla mnie najciekawszą kategorią zdjęć na tej wystawie jest kategoria eksperyment. Pozwala ona na dowolną interpretację otaczającego nas świata. Pozwala puścić wodze fantazji, zobaczyć w cieniu rzucanym przez patyk statek prujący  fale, pozwala pokazać coś co nie istnieje np. cień wiatru.
Gorąco zapraszam wszystkich na wystawę i życzę by emocje jej autorów przeniosły się na Państwa, byście poczuli się jak odkrywcy świata zwierząt i roślin.

Piotr Nadolski

Pewna żaba była słaba
Więc przychodzi do doktora
I powiada, że jest chora.
Doktor włożył okulary,
Bo już był cokolwiek stary,
Potem ją dokładnie zbadał,
No, i wreszcie tak powiada:
„Pani zanadto się poci,
Niech pani unika wilgoci,
Niech pani się czasem nie kąpie,
Niech pani nie siada przy pompie,
Niech pani deszczu unika,
Niech pani nie pływa w strumykach,
Niech pani wody nie pija,
Niech pani kałuże omija,
Niech pani nie myje się z rana,
Niech pani, pani kochana,
Na siebie chucha i dmucha,
Bo pani musi być sucha!”
Wraca żaba od doktora,
Myśli sobie: „Jestem chora,
A doktora chora słucha,
Mam być sucha – będę sucha!”
Leczyła się żaba, leczyła,
Suszyła się długo, suszyła,
Aż wyschła tak, że po troszku
Została z niej garstka proszku.
A doktor drapie się w ucho:
„Nie uszło jej to na sucho!”